Blog

In gespek met ECV Ninove

Gemeenteopbouw en Evangelisatie Belangenbehartiging en Identiteit Nieuws

Tijdens de laatste ECV leidersdag  in november 2016 mochten we in ons midden een nieuwe gemeente verwelkomen.

Nieuw is eigenlijk niet het juiste woord want de wortels van de gemeente van Ninove gaan ver terug naar het einde van de jaren 1800. Om na zo een lange geschiedenis uiteindelijk onder de vleugels van de ECV te belanden, dat verdient een gesprek. Oudste Pieter Vandaele stond ons graag te woord.

 

Om te beginnen een complimentje over de frisse aanpak van jullie website www.ecninove.be . Kernachtig,  leesbaar, sprankelend en inspirerend.

Het getuigt van veel creativiteit en enthousiasme in de gemeente, niet?

Allé bedankt. Er is alleszins veel werk in gekropen. We hebben met een aantal mensen websites van andere gemeentes bekeken om wat inspiratie op te doen en hebben overal de beste ideeën gepikt om er dan zelf mee aan de slag te gaan. We hebben geprobeerd om zoveel mogelijk het christelijk vakjargon te vermijden of uit te leggen om op een duidelijke manier uit te leggen waar we voor staan. Hij is er nog maar van augustus 2010. We wilden toen graag een digitaal uithangbord hebben omdat we toen een opendeurdag hielden en de website was één van de promotiekanalen. Ik vind persoonlijk dat de website ondertussen aan een update toe is, maar de tijd ontbreekt …

Mogen we even nieuwsgierig zijn en kan je iets vertellen over de samenstelling van de gemeente.   

We zijn ongeveer met vijftig mensen, kinderen inbegrepen. Het is dus een redelijk kleine gemeente. We hebben redelijk veel oudere mensen, waaronder twee broers en een zus met hun echtgenoten die in de kerk zijn opgegroeid. Zij hebben het nog meegemaakt hoe het kerkgebouw in 1956 is gebouwd. Maar God voegt ook nieuwe mensen toe. Soms op een heel wonderlijke manier. Afgelopen jaar is er een jonge broeder bijgekomen. Hij was op zoek naar de waarheid. Op internet zocht hij naar antwoorden, vergeleek de verschillende godsdiensten en hij kwam bij de Waarheid uit. Hij had een preek gehoord van Dick Baarsen die soms bij ons komt spreken. De preek ging over 100% voor Jezus leven. Dat zinnetje raakte hem en hij zei: dat wil ik ook. Zo is hij bij ons terechtgekomen en heeft hij zich laten dopen.

Het kerkgebouw ligt langs een steenweg waar de bus passeert. Op een bepaalde zondag kwam een oudere man uit Zimbabwe in de dienst binnen. Hij had van op de bus gezien dat daar een kerk was en was op zoek naar een kerk. Bij de koffie na de dienst raakten we in gesprek. Hij wist niet welk soort kerk het was, maar dat deed er niet toe. Hij had geproefd dat het een kerk van Jezus was, en dat was voor hem genoeg. “Next week, I come back, and I’ll bring my wife with me” zei hij. En dat deed hij! We mogen nu al een paar jaar van dit warme koppel genieten.

Als je het zo bekijkt is het eigenlijk een heel vreemde groep. Mensen uit alle rangen en standen, van uit verschillende landen, veel ouderen wat minder jongeren. Mensen die elkaar normaal gezien nooit zouden ontmoeten, nooit met elkaar zouden omgaan. Maar Jezus brengt ons samen. Hij maakt ons één. 

De geschiedenis over het begin van uw kerk gaat terug naar 1883. Welke rol spelen deze oude roots nog in uw gemeenschap van vandaag ?

De gemeente is gestart als een “vergadering van gelovigen”, een zogenaamde broedergemeente. De oudere generatie weet nog wel wat daar mee wordt bedoeld, maar voor de mensen die er de laatste jaren zijn bijgekomen is dat eigenlijk een onbekende term. De laatste 10 jaar onderging de kerk een serieuze metamorfose. We dachten na over de rol van de vrouw in de gemeente, er werden oudsten aangesteld. Dat zijn geen eenvoudige oefeningen geweest en ging jammer genoeg ook gepaard met scheiding. Het is niet gemakkelijk om op een andere manier, met een frisse blik naar bijbelteksten te kijken die jarenlang op een bepaalde manier zijn uitgelegd. Toch denk ik dat we daar sterker uit gekomen zijn. Het besef dat eenheid niet gevonden wordt in jouw interpretatie van een paar bijbelteksten, maar wel in Jezus. Hoewel iedereen dit in theorie waarschijnlijk zal beamen is de theorie hier een stuk makkelijker dan de praktijk. En hetzelfde geldt voor de volgende les die ik heb geleerd in die moeilijke periode. Tradities en gewoontes kunnen waardevol zijn. Ze groeien vaak vanuit een bepaalde context of nood. Maar in de loop der jaren worden ze belangrijker, ongemerkt, zonder dat iemand iets in de gaten heeft. Op een bepaald moment zijn ze gewoon te belangrijk, leven ze boven hun stand. En dan wordt het volgens mij gevaarlijk. Dan kan je nog wel mooi zeggen: “het draait allemaal om Jezus”, terwijl het eigenlijk ook om andere zaken draait.

Kan je ons iets vertellen over de visie jullie hoog in het vaandel dragen.

In visieteksten, langetermijndoelstellingen en van die toestanden zijn wij niet zo goed … Ik droom van een gemeente waar de liefde voor God en voor de ander echt en merkbaar is. Volgens mij is dat de essentie. Liefde voor God zodat je niet meer voor jezelf leeft, maar voor Hem (2kor5:15), zodat je bruikbaar bent voor Hem. Liefde voor de ander, gericht op de noden van de ander, zowel binnen als buiten de gemeente.

We worstelen allemaal  met de zoektocht naar efficiënte wegen om het evangelie uit te dragen. Hoe gaan jullie te werk en kan je spreken van enige groei?

Wij worstelen mee J Ik zei al dat ons kerkgebouw langs een steenweg ligt, daardoor is het wel redelijk zichtbaar in Ninove. We hebben een metalen constructie gezet waar we banners in hangen met een bijbelvers, korte quotes, enz. om mensen mee aan het denken te zetten. Toen de starwars-film vorig jaar in de zalen kwam, hadden we de nieuwjaarswens: “May the REAL Force be with you”. Het wordt gezien, soms horen we er via via een reactie op, maar dat is zeker niet het wondermiddel. Voor de zichtbaarheid zetten we ook regelmatig een advertentie in het contactblad van de stad Ninove.

Zoals veel gemeenten doen we ook open diensten met pasen en met kerst. Vorig jaar met het 3:16 project bijvoorbeeld. We hebben geflyerd aan het winkelcentrum, maar dat werkt dus niet: er was welgeteld één bezoeker, maar die was meegekomen met iemand uit de gemeente. In 2010 hadden we een opendeurdag en dat vind ik toch één van de bijzonderste initiatieven die we op gebied van evangelisatie hebben genomen. Eén van de oudsten had dit idee op zijn hart gekregen, samen met de met de tekst “ik heb veel volk in deze stad” (handeling 18:10). Toen hebben we in heel Ninove geflyerd, de website is er toen gekomen. We nodigden mensen uit naar onze opendeurdag. Heel vreemd vond ik dat, een kerk die een opendeurdag houdt?! Eerlijk gezegd: ik geloofde er niet in. We hadden een countryband en Ben Van den Akker uitgenodigd. De kinderen konden knutselwerkjes maken. Op de parking stonden er tafeltjes waar je iets kon drinken. We hadden in de samenkomstzaal een boekentafel gezet, er liep een PowerPoint met een korte voorstelling. Mensen konden ook een rondleiding krijgen in de kerk, van de samenkomstzaal naar de zondagschool naar de crèche. De dag zelf was het stralend weer. Het was een zondag en we hielden eerst een hele korte dienst en baden samen. Je kunt samen bidden en samen bidden hé, maar toen was het op één of andere manier heel bijzonder. We zetten alles klaar, we aten samen en toen was het afwachten. En toen, wonder boven wonder: ’s middags kwam er gewoon volk af! Ongelooflijk. Wat nog mooier was: er is die dag ook iemand tot bekering gekomen. Geen totale buitenstaander, maar de vriendin van één van de jongeren die zo geraakt was door de onderlinge liefde. Door die opendeurdag kwamen we ook in contact met christenen in Ninove die we niet kenden. Door die opendeurdag zijn we ook in contact gekomen met een vrouw die wou dat we voor haar gingen bidden. De oudsten zijn daar op gesprek gegaan en zij en later ook haar man, zijn tot bekering gekomen. Zij komen nog altijd bij ons naar de kerk.

Na de opendeurdag hebben we ook een ontmoetingsweek gehad. Ook toen hebben we geflyerd en nodigden mensen zo uit voor een babbel en een kop koffie in de kerk, maar daar is niemand op afgekomen.

De opendeurdag is een beetje de uitzondering geweest die de regel bevestigt. Grootschalige activiteiten werken precies niet zo goed meer. Gebed is de motor. De laatste mensen die er bijgekomen zijn, waren echt gebedsverhoring voor mijn kinderen. Er waren drie gezinnen met kinderen, maar één daarvan vertrok naar een andere gemeente. Mijn dochter en oudste zoon zaten nu nog alleen in de zondagsschool en dat vonden ze echt niet fijn. En wij uiteraard ook niet. We zijn met hen beginnen bidden voor meer kinderen in de zondagsschool. Als ik heel eerlijk ben, dan moet ik toegeven dat ik daar ook wel een beetje bang voor was: wat moesten we hen zeggen als er geen kinderen bijkwamen? Maar dat is niet nodig geweest. We waren nog maar heel kort aan het bidden toen er op een zondag een vrouw met vier kinderen in de dienst binnenkwam! Drie extra kinderen in de zondagsschool, eentje extra in de crèche. Het is nog maar eens een les geweest in het belang van gebed en vertrouwen op God. Bidden voor kansen om te getuigen, bidden voor liefde voor de mensen in je omgeving, bidden om te zien waar God aan het werk is. Ik vergeet het zo gemakkelijk. Gelukkig zijn er ook anderen. Een zuster in de gemeente is al lang heel trouw aan het bidden voor een collega en die komt nu ook regelmatig mee naar de dienst.

De volgende vraag is voor de hand liggend. Wat motiveerde jullie om aansluiting te zoeken bij de ECV?

We zijn een kleine gemeente, met weinig mankracht. Vroeger was er meer samenwerking tussen broedergemeenten, maar dat is geleidelijk aan verwaterd, waardoor we in Ninove eigenlijk een beetje op een eilandje zaten. Er waren soms wel wat contacten met de omliggende gemeenten in Aalst en Geraardsbergen, maar niet structureel. En dat missen we eigenlijk wel. We hadden het er net over dat iedereen worstelt op het gebied van evangelisatie, maar op veel andere gebieden is het ook niet gemakkelijk. En ook daar kunnen  we elkaar ondersteunen en leren van elkaar. Het kan heel verrijkend en bemoedigend zijn om met iemand iets te kunnen bespreken. Afgelopen vrijdag gingen Camiel, de andere oudste, en ik op bezoek bij Kristof en Barbara van de Evangelische Kerk Bourgoyen om eens te praten over de moeilijkheden waar we tegen aan botsen. En dat doet goed. Je bekijkt zaken eens vanuit een ander perspectief, je hoort een nieuw idee, je wordt herinnerd aan iets waar je vroeger zelf al eens dacht, maar dat je uit het oog verloren bent … Eigenlijk zijn we bij ECV terechtgekomen door Guido De Kegel. We hadden hem leren kennen op de Evangelische Toerustingsschool Vlaanderen (warm aanbevolen trouwens!) en hij komt sindsdien al een aantal jaar regelmatig een prediking geven op zondag. Eén van die zondagen vroegen wij of we eens bij hem mochten langsgaan om te spreken over hoe we bepaalde zaken aanpakten en zo is de bal aan het rollen gegaan.

Wat kan Ninove mogelijks voor de ECV betekenen?

Misschien interviewer voor de nieuwsbrief? Het lijkt me wel leuk om moeilijke vragen te mogen stellen en een ander de antwoorden te laten geven J Nee, ik kan er niet onmiddellijk een antwoord op geven. Ik weet niet goed waar de noden liggen … Ik hoop dat de provinciale leidersvergaderingen een forum bieden waar we elkaar kunnen bemoedigen en inspireren en dat we daar ook een bijdrage in kunnen leveren. Dat is misschien al een mooie start.

Hartelijk dank . We verheugen ons op een verdere samenwerking.  Bedankt voor dit gesprek en welkom in ons midden.




© Copyright 2017 Evangelische Christengemeenten Vlaanderen | Webdesign door Silensstudio | Contact | Login